Bu kez günlerden bir cuma günü idi. Ananeli günler normalden iki kat daha büyük bir hızla akmaktayken ben hala anın tadını çıkarmakla meşguldüm. Kapı çaldı, hiç beklenmedik bir şekildenin altını çizmek isterim, kapı çaldı ve karşımızda oğlumun idolü, minik kurabiyemin hastası ve benim tek kardeşim vardı. Bu ikinci şoku hiç tahmin edemiyordum. Günlerin hatta ayların yorgunluğunu ananeyle omuzlarımdan atmıştım ki şimdi bir de o omuzların taşıdığı baş müthiş bir gülümsemeyle parlamaktaydı. Çok mutlu oldum. Duygu pekişmesi ve hatta aynı duygunun katlanarak doz aşımı hissettirmesi bu olsa gerekti. Ve ben bunu uzun zamandır yaşamıyordum.
Uzun lafın kısası çok yorulmuştum, çok sıkılmıştım ve çok da ışıksızdım ki çıkageldiler. İyi ki geldiler, iyi ki sürpriz diye mükemmel bir şey var ve iyi ki bana bunu yaşatan insanlarla dolu bir hayatım var....
Pek keyifli görünüyorlar Allah bozmasın :)
YanıtlaSilTeşekkürler dayısı oğlum için gerçekten çok degerli :-)ah bir de mesafeler olmasa :(
Sil