Çocuklarda Özgüven

 

 

Çağımızın meşhur sorunu çocukların ne kadar kendilerini ifade edebildiği ve ne kadar toplumda yer almaya hazır oldukları, kısacası özgüven... Neydi özgüven, önceden yoktu da şimdilerde mi oluştu, herkeste olması şart mı? Her birey doğduğu andan itibaren kendi kişilik özellikleriyle hayata bakar, bu karakteristik hallerle bir duruş sergiler. Ancak büyüdükçe içine eklenen irili ufaklı davranışlar da olur. Çocuk önce ev ortamında sorumluluk alır, kendi dünyasını şekillendirir, karar verme mekanizmasını kuvvetlendirir, ben buyum der. Daha sonra kreş, ana sınıfı, ilkokul...diye devam eden bir eğitim süreci başlar ki esas bu ortamlarda gelişimini ne derece iyi tamamladığı ve ya yapısının tam olarak neler içerdiğini anlar. Ebeveynlerin korkulu rüyaları da tam bu noktada başlar. En azından benimki öyle oldu. İlk defa benden, evimizden ayrı vakit geçirmeye başlayan oğlumla ilgili aklımda gün boyu binbir türlü senaryo belirdi. Toplasam bir annenin şizofrenik sancıları isimli bir kitap yazabilirdim. Acaba arkadaşlık kurabiliyor muydu, düştüyse canı yanmış mıydı ve ya biri yardım etmiş miydi, yemeğini yiyebilmiş miydi, bunların yanı sıra sosyal becerisi ve algısı ne düzeydeydi...gibi uzayan bir liste vardı beynimde. Yıllar geçti oğlum ikinci sınıfa başladı. Hala benzer fakat hafiflemiş sorularla boğuşurken kendimi bir pedagoğun kapısında buluverdim. Esas olan çocuğun kendi seçimleri ve duruşuyken ben olması gerekenden çok daha fazla müdahale etmiştim. Hala kendimi tutamadığım yerler yok değil. Ama biraz daha kendi haline bırakmaya çalışıyorum. Bazen okula gönderirken kapıyı kapattığım halde ' kendine dikkat et ' derken yakalıyorum kendimi. Oğlum neyse ki çok akıllı bir çocuk. Asla bu tutumum derslerine yansımadı. Sadece benim tekrarlayan uyarılarıma artık kulak asmayan oğlum okulda da aynısını yapmaya devam etti. Bu yüzden disiplin sorunu yaşıyoruz. Özgüveni yüksek, kendini tanımış, karar mekanizması sağlam çocuklar yetiştirebilmek için bazen görmezden gelmeli bazen yüksek dozda antidepresan almış gibi pozitif olmalı ve asla mükemmeliyetçi olmamalısınız. Daha sakin anneler, daha özgüvenli çocuklar...